Down the rabbithole

In de fotorubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’ verzamelen wij voorbeelden van onze veelbesproken en innig geliefde vaderlandse culturele identiteit, zoals we die aantreffen langs het Nederlands Kustpad. Langs tuinpad en oprijlaan. Op terras, gazon of stoepje. In border of portaaltje. Onderstaand tafereel kwamen wij tegen in Niekerk.

down the rabbithole niekerk

Advertisements

Dik Trom

DSC07178

Je komt het tegen, op je pad. Langs je weg. Op je route. Ook langs het Nederlands Kustpad. Het ís geen kunst, zo is het níet bedoeld, het staat er gewoon, te wachten op iets anders, maar als je er met andere ogen naar kijkt zou het zomaar net zo goed wel kunst kunnen zijn. Waarom niet. Het is maar net hoe je het bekijkt. En of je het wilt zien natuurlijk, dat ook. Geen Kunst, noemen we het genre. Bovenstaand beeld troffen wij in Niekerk.
Hier is nog het adres voor de immer uitdijende, nimmer complete digitale catalogus van  Beeldentuin De Wereld.

Niekerker binten

Een wandellimerick

Al wandelend langs het Nederlands Kustpad bedenken wij voor iedere plaats waar wij doorheen lopen een limerick. Een wandellimerick, zoals we deze officieuze loot aan de stam van de light verse genoemd hebben. Ieder dorp, gehucht of buurtschap krijgt er één van ons. Met als enig argument dat wij het zelf zo leuk vinden om te doen. Een aanleiding vinden we telkens in de kleine dingen. Een ontmoeting, een gesprekje, een observatie. Een uitzicht, een aanzicht of een inzicht. Of anderszins.
In Niekerk geraakten wij op het kerkhof. In veel plaatsjes geraken wij op het kerkhof. Niet vanwege een macabere obsessie voor de dood en zijn onderdanen, maar omdat die oude kerkhofjes altijd bijzondere plekken zijn. Uitlopers van het verleden in de dag van vandaag. En al liggen ze vaak midden in een stadje of pal aan een dorpsplein rond de kerk gedrapeerd, er hangt op één of andere manier steeds een weldadige, serene rust. Waarschijnlijk is het de rust die je in jezelf vindt. Het zijn fijne plekken om even te verkeren, wat beschouwend rond te slenteren en stil te mijmeren over het éen of ander. Al gebiedt de eerlijkheid ons te bekennen dat het op het kerkhof van Niekerk niet bij eerbiedig mijmeren bleef. Een rijtje prominente grafstenen markeerde de graven van wat de familie Aardappel geweest moet zijn. Een vader een moeder en twee zonen. Vier Aardappels, op een rij in de grond. Vreselijk kinderachtig en respectloos, zonder meer, maar wij moesten er even bij gniffelen. Sorry.

DSC07181

Niekerker binten

Op het kerkhof van Niekerk, zagen wij,
lagen vier dode Aardappels, op een rij..
Het getuigt niet van fatsoen,
we hadden het niet moeten doen,
maar wij stonden er gniffelend bij.

Lost in a forest

Ook langs het Nederlands Kustpad komen wij het iedere etappe wel tegen. Het ís geen kunst, maar zou het net zo goed wél kunnen zijn. Dat ligt er maar net aan hoe je het bekijkt. En of je het wilt zien. Het is GeenKunst. De wereld is een beeldentuin, als je het goed beschouwt. Onderstaand beeld vonden wij even buiten Lauwersoog.

DSC07090

Dat komt alleen maar voor in Dallas

dat komt alleen maar voor in Dallas

In de inmiddels bekende fotorubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’ verzamelen wij voorbeelden van onze veelbesproken en soms wat luidruchtig bewaakte vaderlandse culturele identiteit zoals we die aantreffen langs het Nederlands Kustpad. Langs tuinpad en oprijlaan. Op stoepje, gazon of terras. In de tuin of op het balkon. Bovenstaand tafereel troffen wij aan in een voortuin te Vierhuizen.

Het Lachende Paard in Vierhuizen

Een wandellimerick

Voor iedere plaats waar wij door wandelen, langs het Nederlands Kustpad, bedenken wij een limerick. De wandellimerick, noemen wij dit zelfverzonnen subgenre binnen het light verse. Ieder gehucht, dorp of buurtschap krijgt er één van ons. Gewoon omdat we dat leuk vinden. De aanleiding vinden wij in wat wij zien, horen of beleven. Het kan een gesprekje zijn, een ontmoeting. Het kan het weer zijn, of een straatnaam, een beeld op het plein. Van alles. Als het ons maar opvalt.
In Vierhuizen was dat herberg Het Lachende Paard. Aanvankelijk natuurlijk omdat het de enige horeca ter plekke was, en behoorlijk welkom, het was een warme dag. Ook nog vanwege de Asterix en Obelix achtige naam. Maar eenmaal plaatsgenomen op het terras, en eenmaal eens binnengelopen naar de toog, was het iets anders dat ons opviel. Deze herberg stond niet in de 21e eeuw. In deze herberg was het decennia geleden.
Dat zat hem in de inrichting van de gelagkamer, die bepaald authentiek aandeed; het zat hem in de stoïcijnse rust waarmee het wegens de naderende seizoenssluiting zeer beperkte aanbod van koffie, thee of chocomel werd opgesomd; maar het zat hem ook in de geur die er hing. De geur waarvan steeds een flard mee naar buiten ontsnapte als de deur open zwaaide, voor het bedienend personeel. Een moeilijk thuis te brengen geur was het. Een subtiele geur, zeker geen vieze. Een ouderwetse geur.
Het was, zo achterhaalden wij tenslotte na vele malen aandachtig opsnuiven, de geur die vroeger bij onze oma’s in huis hing.
Verdomd, dat was het.

DSC07158

Het Lachende Paard in Vierhuizen

Herberg het Lachende Paard in Vierhuizen
heeft een opstapje van oude plavuizen
en bewaart achter haar deur
de haast vergeten geur
van poffert en kolenfornuizen.

Een oefendorp, een lachend paard en de familie Aardappel

De etappe van Lauwersoog naar Houwerzijl liepen we op 23 september 2016

We spreken af bij De Theefabriek in het Groningse Houwerzijl en rijden met een auto naar het beginpunt van de route in Lauwersoog. Mijn zwager uit Schagen en ik uit Zuidwest Drenthe. We zijn allebei een flink eind van huis ondertussen.
Hoe het komt weten we niet, maar we lopen aan het begin van de etappe verkeerd. Daar in het Lauwersmeergebied, met maar heel weinig wandelpaden, zijn wij de weg kwijt. Dat is eigenlijk best een prestatie! Google Maps biedt uitkomst. Je mobiel vertelt je tegenwoordig feilloos waar je je bevindt op de aardbol. Vroeger raakten vast veel meer mensen verdwaald.

DSC07111

Via het Marnebos komen we in Marnehuizen. Marnehuizen is geen echt dorp, maar een oefendorp van defensie. Militairen uit binnen- en buitenland komen ernaartoe. Het dorp bestaat uit tientallen lege decorhuizen, schuren, winkels, een gemeentehuis, station etc. Oorlogssituaties worden hier gesimuleerd. Verderop zijn tankbanen en voorden, waar amfibievoertuigen het water kunnen oversteken. Het is een nogal surrealistische omgeving, in een oase van onstuimig groen.
Na Marnehuizen volgt de Westpolder, de kleigrond is klaar voor de winter. De even verderop gelegen boerderij Torum, is het geboortehuis van Sicco Mansholt. Hij was de geestelijk vader van het veelbesproken en later bekritiseerde landbouwbeleid van landbouwsubsidies, waarbij boeren een minimumprijs kregen voor hun producten en waarvan hij later overigens zelf ook terugkwam.

DSC07155

Een dikke pleisterlaag verbergt het middeleeuwse verleden van de kerk van Vierhuizen. Bij Herberg Het Lachende Paard, maakt men zich op voor het laatste weekend van het seizoen. De camping en de herberg gaan dicht voor de winter. Wij kunnen nog fijn op het terras zitten en drinken wat nog over is van een lang seizoen.
Bij Niekerk zouden we het liefst de pijp aan Maarten geven, maar dan moeten we nog een stukkie. Op het kerkhof bekijken we de graven van de familie Aardappel die daar begraven ligt. Toch ook niet fijn als je zo’n achternaam hebt, lijkt ons. We gaan over Zuidema’s Klap en bereiken Houwerzijl. We zullen het Nederlands Kustpad in het voorjaar van 2017 daar weer oppakken. Dat is de bedoeling.