Je kunt het op je klompen aanvoelen

op je klompen aanvoelen

Een nieuwe aanwinst in onze fotorubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’. Waarin we voorbeelden verzamelen van onze even geliefde als veelbesproken vaderlandse culturele identiteit zoals we die aantreffen langs het Nederlands Kustpad. Langs tuinpaden en oprijlanen. Op stoepen en stoepjes, terrassen en gazons. Of aan de muur, zoals hier in Paesens Moddergat.

Advertisements

Once there was a day

In de fotorubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’ verzamelen wij voorbeelden van onze beminde en veelbesproken, soms omstreden vaderlandse culturele identiteit, zoals we die aantreffen langs het Nederlands Kustpad. Langs oprijlaan en tuinpad. In border, op stoep of terras. Of aan de muur. Zoals onderstaand tafereel in Paesens.

once there was a day

Lovebirds

love birds

‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’ is een fotorubriek waarin we voorbeelden verzamelen van onze vaderlandse culturele identiteit, zoals we die aantreffen langs tuinpaden en oprijlanen, op gazons en terrassen, op stoepen en stoepjes langs het Nederlands Kustpad. Bovenstaand tafereel vonden wij in Ternaard.

Have you seen the little piggies?

Een nieuwe aanwinst in de rubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’. Een fotorubriek waarin wij voorbeelden verzamelen van onze vaderlandse culturele identiteit, waar ook deze dagen weer zo veel over wordt gesproken. Aangetroffen langs oprijlanen en tuinpaden, op stoepen en stoepjes, in borders en op gazons langs het Nederlands Kustpad. Onderstaand tafereel vonden wij in Ternaard.

some animals are more equal

Het weer in Lauwersoog

DSC07081

een wandellimerick

Voor iedere plaats waar het Nederlands Kustpad ons door voert, maken wij een limerick. Een wandellimerick, het concept begint vertrouwd te raken, al is het een zelfverzonnen genre. Ieder buurtschap, ieder dorp, iedere agglomeratie krijgt er één. De aanleiding kan daarbij van alles zijn, ook dat is inmiddels bekend. Een aanzicht, een uitzicht of een inzicht.
In Lauwersoog, we geven het toe, is het een veronderstelling. Lauwersoog heeft een vissershaven, zo bedachten wij, en aan die haven is vast ook een café. Wat is een haven zonder café? Niet compleet. Wij stelden ons de vissers voor, die voor vertrek of na aankomst aanlegden aan de toog. Voor koffie of een neut. Waar zouden ze het over hebben, in dat kleine café aan de haven?

Het weer in Lauwersoog

In het café aan de haven van Lauwersoog
hangen de vissers aan de toog
en bespreken de vraag
van gister, morgen, vandaag:
gaat het regenen of blijft het droog?

Een opgewonden standje

Ook langs het Nederlands Kustpad kom je het tegen. Het ís geen kunst, het is niet bedoeld als kunst, maar je zou het er net zo goed wel in kunnen zien. Dat ligt er maar net aan hoe je het bekijkt, en of je het wilt zien. De wereld een beeldentuin.
Onderstaand werk troffen wij in Wierum.

opgewonden standje

De verzameling GeenKunst is nooit compleet en verandert voortdurend. De immer uitdijende catalogus staat online. Ter inzage.

Knibbel knabbel knuisje

knibbel knabbel knuisje

Een nieuwe aanwinst voor ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’, de fotorubriek waarin we voorbeelden verzamelen van onze vaderlandse culturele identiteit, waarover vaak zoveel te doen is. We treffen ze aan langs oprijlanen en tuinpaden. Op stoepen, stoepjes, terrassen en gazons. En op bordesjes, zoals bovenstaande voorstelling in Paesens/Moddergat.

Het is stil in Paesens

een wandellimerick

Voor iedere vorm van bebouwde kom waar we langs lopen, op het noordelijk Nederlands Kustpad, maken wij een limerick. Een wandellimerick, zoals we ons zelfverzonnen genre hebben genoemd. Al is het plaatsje nog zo klein, als er een blauw bord staat, slaan wij aan het rijmen. Alles kan de aanleiding voor een wandellimerick. Een aanzicht, een inzicht of een uitzicht. Ontmoetingen, gesprekjes of overpeinzingen. Of de absolute rust. De stilte. Zoals die in de straten van Paesens hing. In elk geval toen wij er doorheen liepen. Het kan de tijd van de dag geweest zijn. Middaguur, etenstijd, siësta.. wij weten het niet. Maar van de 260 inwoners die er zouden zijn, hebben wij er niet één gezien.

DSC05510

Het is stil in Paesens

Wij vrezen met grote vrezens
dat bij het scheppen van Paesens
de Schepper één ding vergat,
op zijn ondoorgrondelijk pad:
wij zijn de enige levende wezens.

Bedroom eyes

Een nieuwe aanwinst in onze fotorubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’. Waarin wij voorbeelden verzamelen van onze geliefde vaderlandse culturele identiteit, als aangetroffen langs oprijlanen en tuinpaden langs het Nederlands Kustpad. Onderstaand stukje huisvlijt troffen wij aan in Paesens.

bedroom eyes

No milk today

no milk today

In onze fotorubriek ‘Tot hier heeft de Heer ons geholpen’ verzamelen wij voorbeelden van onze vaderlandse culturele identiteit, waar we zo trots op zijn. Illustraties bij onze volksaard, zoals we die aantreffen op tuinpaden en langs oprijlanen. Op stoepen, stoepjes en terrassen. Bovenstaande voorstelling vonden wij in Ternaard.

Het groene Moddergat

een wandellimerick

De wandellimerick, het verhaal raakt bekend, is een door ons uitgevonden genre, speciaal voor het Nederlands Kustpad. Drs P haalt er postuum zijn neus voor op waarschijnlijk, maar wij hebben er plezier in. Voor iedere stad, ieder dorp, gehucht of buurtschap maken we er één. Al wandelend. De aanleiding kan van alles zijn, een uitzicht, een aanzicht, een inzicht. Een ontmoeting, een gesprekje, een observatie.

DSC05493

Voor Moddergat werden onze verwachtingen een beetje getemperd gehouden door de naam. Wat heb je te verwachten van een plaatsje dat Moddergat heet? Niet veel natuurlijk. Je zou er het liefst nog omheen lopen, met je goeie schoenen aan. Een eerloos gat in de grond, ontstaan na een dijkdoorbraak, waarvan niemand ooit de moeite genomen heeft het weer dicht te gooien. Met een beetje pech stinkt het er ook nog. Ja, zo ga je denken. Wie noemt zijn stadje nou Moddergat? Dan moet je er toch een hekel aan hebben. En een carnavalsnaam zal het ook niet zijn, zo in het hoge Noorden. Een beetje dom, vonden wij meteen al. En toen we er doorheen liepen al helemaal. Wat een schoonheid, dit plaatsje! Wat een schattige, goed onderhouden huisjes. Wat een propere, pittoreske straatjes. Wat een lieflijke, lommerrijke tuintjes. Moddergat.. Wie noemt zoiets nou Moddergat? Onbegrijpelijk.

Het groene Moddergat

Wie de plaatsnaam bedacht voor Moddergat
heeft het mooi bij het kromme eind gehad:
een plaatsje zó lieflijk,
lommerrijk en gerieflijk
verdient wel wat beters dan dat.

Droogvallend wad en filmische taferelen

Ternaard – Lauwersoog, etappe gelopen op 6 juni 2016

In juni 2016 liepen we de etappe van Ternaard naar Lauwersoog. Meer dan een jaar geleden is het. We zijn een beetje achterop geraakt, waar het onze verslaglegging betreft en eigenlijk ook wel een beetje met onze wandelingen. We willen wel, maar het komt er gewoon niet van. Ons motto: wij wandelen wanneer wij willen en wanneer wij kunnen!
Ik sla het routeboekje open. Ternaard, o ja, daarvoor verlieten wij de route. Na kilometers waddendijk, was een dorp ook wel even lekker. Een dorp met een terras en fijnzinnige bonbonnetjes bij de koffie. We hadden het verdiend. We parkeren wederom tegenover de Waard Van Ternaard, die op dit tijdstip nog gesloten is en ook de praatgrage buurman laat zich niet zien. We keren terug naar de dijk en zetten de pas erin richting Wierum. Van verre zien we de kerk, met vrolijk wapperende vlag in top. Het is feest in het pittoreske dorp, blijkt later. Een feest met verklede mensen op versierde wagens en luide muziek; een filmisch tafereel. We zitten op een bankje en kijken ernaar, terwijl achter ons het wad droogvalt.

DSC05488

Moddergat, daar gaat de reis vooralsnog naar toe. Goedgekozen naam, Moddergat, maar wel wat oneerbiedig voor zo’n vriendelijk dorp. Het Nederlands Kustpad verlaat hier de dijk. We doorkruisen de slaperige dorpen Moddergat dus en het aangrenzende Paesens; De Oere, Seewei, De Buorren en Eastein brengen ons weer terug bij de dijk.  Door de Bantpolder voert het kustpad, waar er alles aan gedaan wordt om het weidevogels zoveel mogelijk naar de zin te maken. Boven ons haalt een scholekster halsbrekende toeren uit; het blijkt een afleidingsmanoeuvre te zijn ter bescherming van het nest met 3 gespikkelde scholekstereieren, waar we gelukkig niet op gaan staan met onze lompe wandelschoenen.

DSC05560

Een mevrouw met onhandig grote rugzak, treffen we even later. Ze heeft zich met het gevaarte de trap op gehesen, waar wij al comfortabel op de dijk lopen. Of het te doen is, vraagt ze ons. Met zo’n megarugzak over die hekken klimmen; we raden het af. Na een praatje over verouderde wandelboekjes en kamperen op opgeheven campings vervolgt zij haar weg over het fietspad langs de weg en lopen wij kilometers over de dijk langs de Hoek van Bant tot aan de sluizen van Lauwersoog.
We ploffen neer op het terras van Schierzicht, waar even later de mevrouw met de rugzak zich de trap op hijst. We kunnen onze ogen niet geloven, ze is hier ook al! Misschien hadden we haar toch over de dijk moeten sturen.

Feest in Wierum

een wandellimerick

Het verhaal is bekend inmiddels, nemen wij aan. De wandellimerick is een door ons uitgevonden literair genre. Speciaal voor het noordelijk gedeelte van het Nederlands Kustpad. Voor iedere vlek op de kaarten van het wandelboekje. Ieder gehucht, ieder dorp, ieder buurtschap krijgt er één van ons. De aanleiding kan van alles zijn. Een ontmoeting of een gesprekje. Een bezienswaardigheid, een plaatselijke lekkernij. Een gebruik, een indruk, een aanzicht. Een uitzicht of een inzicht.

DSC05449

DSC05452

DSC05457

In Wierum bijvoorbeeld, was het feest. Waarom het feest was, is ons niet duidelijk geworden, maar feest was het. Van verre hoorden we het al Nederlandstalig over de zeedijk bassen. Dichterbij bleek het de begeleidende muziek bij een korte, weinig indrukwekkende optocht van hooguit drie haastig in elkaar geflanste praalwagens die met even zoveel tractoren door het dorp werd gereden. De straten waren versierd met lange slingers van rood, wit, blauwe vlaggetjes. De mensen waren verkleed. Verder was van feestgedruis geen sprake. Er was de optocht, maar verder waren de straten verlaten. Uitgestorven. Iedereen deed mee aan de optocht. De kerk, terzijde van het dorp tegen de dijk aan geleund, had ook de Friese vlag in top, ter verhoging van de lokale feestvreugde. Maar het lint van rood, wit, blauwe vlaggetjes, dat zich verder ononderbroken door gans het dorp slingerde, werd aan de hekken van het kerkhof niet getolereerd, viel ons op. Het kon ook te gek blijkbaar, met de feestvreugde.

Feest in Wierum

De koster van het kerkje in Wierum
zei: okay, ’t is een feestdag.. ik vier ‘m.
Maar het blijft wel een kerk
dus geen vlaggetjes aan de zerk..
het feest gaat niet verder dan hierum.