De Ursuskerk in Termunten

een wandellimerick

DSC01479

Voor iedere plaats waar we doorheen wandelen, langs het Nederlands Kustpad, maken we een limerick. Een wandellimerick, zoals we ons zelf uitgevonden genre hebben genoemd. Onze zelfverzonnen loot aan de stam van het pleijsierdicht. Drs P haalde zijn neus ervoor op, voor de limerick, maar wij hebben er wel pleijsier in, het zij ons vergeven. We begonnen ermee in Stavoren en hebben inmiddels een flinke bundel gevuld.
De wandellimerick ontstaat al wandelend. Stapvoets, op het ritme van de wandeling. Improviserenderwijs, zonder rijmwoordenboek of internet, puur op gevoel. Een aanleiding wordt gevonden in de meest uiteenlopende zaken. Daar hoeft niet al te zwaar aan te worden getild, het is niet voor niets light verse tenslotte. Een uitzicht, een aanzicht, een inzicht, het weer. Er gebeurt altijd wel iets, er is altijd wel iets dat opvalt.
In Termunten lieten wij ons romantisch in vervoering brengen door het pronte kerkje dat op zijn terp boven zijn gemeente uit stond te steken. De Ursuskerk, lazen wij later op internet. Een eenvoudig maar prachtig kerkje was het, met veel siermetselwerk, boogvensters, ronde raampjes en een schattig torentje. En zo klein als het eigenlijk was, in vergelijking met grootsteedse kathedralen, we bleven het nog van heel ver als baken aan de einder zien staan. Een baken ook van een andere tijd, zo filosofeerden wij. Een tijd waarin dit kerkje het hoogste gebouw in de wijde omgeving was. Die positie had het kerkje vandaag niet meer, de horizon werd inmiddels tamelijk onbescheiden gevuld met windmolens, industriecomplexen en schoorsteenpijpen die geringschattend op het kerkje neerkeken, met zijn torentje. Toch voelden wij meer voor het torentje. Wij stelden ons voor hoe mensen van eeuwen geleden het ook al van verre zagen, net als wij, en wisten: dáár ligt Termunten. Dat vonden wij een mooie, verbindende gedachte. Dat het torentje er pas in 1951 aan vast werd gebouwd, slechts luttele jaren vóór onze respectieve geboortejaren, ontdekten wij pas thuis. Maar goed, het kerkje stond er dan toch maar al vanaf 1275. Al was het met een andere toren, een losstaande toren die ergens in de 19e eeuw instortte. En het blijft een mooie, verbindende gedachte.

De Ursuskerk in Termunten

In Termunten torent de kerk, als baken,
nog mijlenver uit boven de daken.
In hoogte wint, in deze tijd,
de windmolen allicht de strijd,
maar het kerkje weet ons meer te raken.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s